Oh god, ik was acht maanden zwanger, stond gewoon een appel te snijden in de keuken, neem een hap en ineens zit het vast! Ik kon geen lucht meer krijgen, helemaal niks, mijn keel zat potdicht. Mijn man kwam rennend aan, sloeg keihard op mijn rug – bam, bam, bam – maar er gebeurde niks, helemaal niks! Ik dacht: dit is het, mijn baby, nee, alsjeblieft niet!

In paniek graai ik naar de ChokeBuddy in de keukenlade – die hadden we net gekocht, voor de zekerheid. Ik trek één keer, niks... twee keer, nog niks... drie keer... en bij de vierde keer vloog die hap appel eruit! Ik zakte trillend op de grond, hijgend, met mijn handen op mijn buik. Mijn hart bonsde als een gek, ik was zo bang voor de baby, zou het goed met haar gaan? Alles checken bij de dokter later, maar gelukkig was alles oké.

Nu? Die ChokeBuddy zit áltijd in mijn tas, overal mee naartoe. Ook na de bevalling, voor mezelf, voor de kleine, voor het hele gezin. Ik laat dat nooit meer gebeuren, nooit! Jullie moeten dit hebben, serieus, het redde ons leven.