Mijn zoontje van vier maanden zat op mijn schoot. We speelden samen. Opeens werd hij stil. Doodstil. Hij had een klein stukje speelgoed ingeslikt. Zijn gezichtje kleurde paars. Mijn hart stond stil.

Ik schreeuwde naar mijn man. "Help!" Hij grabbelde de ChokeBuddy van het dressoir. Eén ferme trek. Het ding vloog eruit. Mijn baby huilde luid. Godzijdank. Ik trilde over mijn hele lijf. Tranen in mijn ogen.

Dit gebeurt in een seconde. Eén afleiding en het is mis. Nu laat ik hem geen moment alleen. Overal neem ik hem mee. Altijd waakzaam. Mijn kleine mannetje. Nooit meer zo'n schrik.